Tokom rekonstrukcije zgrade krov je, umesto običnog, dobio emajlirani crep zelene boje čuvene „Žolnai keramike“ iz Pečuja (Mađarska), prošaran oker žutim crepom s motivima uzetim s banatskih ćilima. Zgrada je dobila tri kubeta: centralni, koji je istovremeno najviši i nalazi se iznad sale, i dva bočna, nad ugaonim polukružnim erkerima. Na vrhu centralnog kubeta postavljena je poligonalna lanterna s gvozdenom ogradom, izmenjenom nakon požara 1902. godine. Tada je vatra zahvatila krov desnog krila zgrade i proširila se na centralni krov, što je izazvalo rušenje tornja i njegovo propadanje u Svečanu salu. Bakar s kubeta skinuli su Austrijanci tokom Prvog svetskog rata, za izradu oružja. Četiri mermerna stuba kraj ulaza, o koja se, pre rekonstrukcije, oslanjao centralni rizalit, preneta su u Vršac i ugrađena u zgradu Eparhije banatske.
U unutrašnjosti levog erkera, posmatrano od ulaza u zgradu, danas je reprezentativni „Plavi salon“, namenjen svečanim prijemima kod gradonačelnika Zrenjanina, dok je enterijer desnog erkera pretvoren u kancelariju zamenika predsednika Skupštine grada. Zgrada je na fasadi dobila barokne ukrase različitih motiva. Centralni, najistureniji deo zgrade – glavni ulaz, bio je povezan bočno, nižim zidom talasastog oblika s malom kapijom od kovanog gvožđa.
Na oba kraja zgrade nalazio se visoki zid s odgovarajućom kapijom i ukrasima od kovanog gvožđa. U zgradu se ulazilo kroz glavnu kapiju s vratima od masivne hrastovine, a u novopodignuto krilo takođe kroz nešto uži ulaz s ulice. Stepenice pred glavnim ulazom u zgradu dodate su tek pedesetih godina prošlog veka. Talasasti zid oko frontalnog dela zgrade ostavljao je utisak da zgrada „pliva“ u prostoru. Srušen je 1962. godine – da bi se „vlast približila narodu“.
Zgrada se zagrevala s jednog mesta – imala je parno grejanje, koje je do danas u funkciji, s delom radijatora zadržanim u pojedinim prostorijama. Radi lakše komunikacije činovništva s poslugom uvedeni su električni uređaji za signalizaciju. Sistem je funkcionisao tako što je prostorija poslužitelja imala signalnu tablu s brojevima kancelarija na kojoj su se palile signalne sijalice kada bi se iz neke od kancelarija pozvonilo. Zgrada je imala i sopstveni vodovod, osam decenija pre nego što je to zadovoljstvo bilo dostupno bilo kom gradskom domaćinstvu.
Sve ove instalacije odisale su vremenom koje je tek dolazilo. One su, do izgradnje i adaptacije ove zgrade, bile nepoznate u čitavoj tadašnjoj južnoj Ugarskoj. Kada je zgrada predata vlastima od strane preduzimača, bilo je to najmodernije zdanje u ovom delu Monarhije, uključujući i znatno veći i uticajniji Temišvar.